Malezja

Zwiedzanie Malezji zaczęłam od wysp. Jeśli chcecie zwiedzać, oglądać, przedzierać się przez dżunglę, generalnie spędzać czas aktywnie nie róbcie tego, co ja. Zarzekałam się, że na plaży wytrzymam dwa dni, a potem jadę dalej wspinać się na plantację herbaty. Po 10 dniach, kiedy nasi przyjaciele musieli już wracać, ja pozostałe dwa tygodnie podróżowania po Azji chciałam spędzić właśnie na Pulau Perhentian. Nurkować, jeść roti maczane w soczewicowym sosie i świeże krewetki w sosie czosnkowym albo ryby z dzisiejszego połowu grillowane w cytrynach, pić świeże soki z ananasa i opalać się na plaży patrząc na krążące nade mną orły i wyskakujące z wody ławice srebrnych rybek. Choć ruszyłam się w końcu z plaży czasu na Malezję nie zostało wiele. Zdążyłam zobaczyć Penang, bo to miasto smaku, a przecież smak w podróży jest dla mnie najważniejszy.

Malajskie bąki

W Kota Bharu, muzułmańskim mieście przy granicy z Tajlandią, utknęliśmy na dwa dni. Chcieliśmy, jak najszybciej dostać się do Penangu, ale bilety na najbliższe autokary były wykupione. Kiedy już obejrzeliśmy plażę (wycieczka autobusem zajęła nam pół godziny - wysiedliśmy, spojrzeliśmy i wróciliśmy na przystanek), muzeum batiku, nocny targ (pyszny, pyszny niebieski ryż i szaszłyki z kurczaka) i dzienny targ (suszone węże) stwierdziliśmy, że naprawdę nie mamy już co robić. Poszliśmy więc do centrum kultury obejrzeć bezpłatny pokaz dla turystów.

Chiny

Kilka lat temu, razem z Filipem, pojechałam w podróż dookoła Chin. Nasz ambitny plan szybko został zweryfikowany - nie można w półtora miesiąca zwiedzić całych Chin.  W półtora miesiąca to można Chiny dopiero zacząć poznawać, dać się wciągnąć smakom, zapachom, ludziom i widokom, związać się z tym krajem niewidzialną nitką, która później przed każdymi wakacjami ciągnie i każe mi zadawać Filipowi pytanie "Hej, a może w tym roku jednak do Chin?". Być może właśnie to będzie ten rok. Ale na razie Chiny mamy tylko na zdjęciach.

Pekin

Nasze pierwsze zetknięcie z Chinami, skończyło się pełnym dyskiem zdjęć. W Pekinie byliśmy akurat na 1 maja. Wydawało się, że wszyscy Chińczycy zjechali do stolicy, a Ci ze stolicy wybrali się albo do Szanghaju albo do Xi'an - dwóch miast, które akurat chcieliśmy odwiedzić. Na najbliższe dwa tygodnie nie było biletów ani na autobus, ani na pociąg, ani na samolot. Zostaliśmy na 10 dni w Pekinie i wsiąknęliśmy w miasto razem z aparatem.

Indie

To była moja pierwsza podróż do Azji. Nic dziwnego, że zdjęć zrobiłam tysiące - zachwycało mnie wszystko. Krowa spokojnie przechodząca przez skrzyżowanie gdzieś w Delhi, na którym z trudem mijały się  rowery, skutery, riksze, ciężarówki i piesi. Wózek z wielkimi kawałami lodu ciętymi na kawałki piłą i wymienianymi na jedzenie albo części samochodowe w Kalkucie. Wszędzie kobiety w różnokolorowych sari. Piaszczyste plaże Goa. Otulone mgłą plantacje herbaty w Darjeelingu. Gorące powietrze na pustyni Thar w Rajastanie.

O smakupodrozy

Koniec końców wszystkie moje podróże sprowadzają się do smakowania. Za każdym razem - czy to z weekendu na Mazurach, czy czterech dni w Bristolu, czy tygodnia w Grecji, czy dwóch miesięcy w Azji - przywożę nowe inspiracje, składniki i zeszyty zapisane przepisami (często zdobytymi na migi). Dlatego kiedy piszę o podróżach zawsze piszę o smakach. Nawet moi znajomi śmieją się "o! znowu cały artykuł o jedzeniu".

Ale oprócz jedzenia oglądam, podglądam, poznaję, przeżywam, spotykam, podpatruję, uczę się, rozmawiam, słucham - podróżuję. I o tym właśnie ma być ten blog - o moich dalszych i bliższych podróżach, których, mam nadzieję, jest ciągle więcej przede mną niż za mną.

O mnie

Nazywam się Kasia Boni i podróżuję od 28 lat, choć nałogowo dopiero od 6. Zaczynało się niewinnie od wakacji w Murzasichlu, zbierania jagód w lesie i zjadania ich z cukrem i mlekiem. Potem powoli przychodziły nowe miejsca - Bory Tucholskie i grzybobrania, harcerskie obozy z paprykarzem i kanapkami z żółtym serem posmarowanym dżemem wieloowocowym, wyjazdy na leśną działkę i zapach pieczonych w ognisku ziemniaków. Dalsze wyprawy zaczęły się do Amsterdamu i zachwytu ludźmi mieszkającymi na barkach. Choć równie silnie zachwycałam się kolekcją kucyków My Little Pony, które dziecko sąsiadów pożyczyło nam na 10 dni naszego pobytu w Holandii. Potem był Paryż i niezliczona ilość muzeów, Szwajcaria z perfekcyjnym fondue. W międzyczasie w Murzasichlu pojawiła się góralka, która razem z mężem Włochem otworzyła pizzerię - wtedy na pewno najlepszą w Polsce. A ja zaczęłam trochę częściej jeździć do Włoch - Toskania (prosty makaron z kurżetkami), Rzym (smażone kwiaty cukinii nadziewane anochois), Wenecja (pierwsza mrożona kawa).

A potem było już z górki. Licealne wypady do Pragi, wspólne kajaki, warsztaty nad polskimi jeziorami, Nowy Jork, który na chwilę mnie zaczarował. Wyciągnięcie namiotu i zwiedzanie Hiszpanii, Portugalii. Izrael z pierwszą pustynią i miętową herbatą. Przyszły studia i cudowne trzymiesięczne wakacje. Zaplanowałam wyjazd do Nowego Jorku, ale zbyt niezdarnie i nieporadnie, żeby mógł się naprawdę wydarzyć. I nagle okazało się, że mam te moje cudowne wakacje, ale nie mam co robić. Tak wylądowałam w Azji. Od tego czasu, co roku jeżdżę do Azji na półtora, dwa, trzy miesiące – na ile się da. Od niedawna nie muszę przejmować się rytmem studencko-wakacyjnym. Skończyłam dwa kierunki, pożegnałam się ze studiami, zostawiłam pracę. I mogę jeździć kiedy chcę. Mam zamiar to wykorzystać.

Interactive Map by iMapBuilder

Bristol

Bristol. Mosty pomosty.
Woda przynosiła różne historie, np. rozbitka Selkrika uratowanego po czterech latach spędzonych samotnie na wyspie. W The Llandoger Trow, najstarszej bristolskiej tawernie, uważnie wysłuchał jej Daniel Defoe, autor "Robinsona Crusoe". Żeby dostać się do tawerny, trzeba odbić trochę w głąb King Street. Za progiem czeka świat piratów, gdzie ciężkie od piwa kufle stukają w dębowy blat, a przez grube szkło wpada rozrzedzone światło.
Tekst ukazał się w Turystyce - sobotnim dodatku do Gazety Wyborczej.

Syczuan

Wędrówki po Chinach - Syczuan. Z brokatowego miasta na Złoty Szczyt.

Znane chińskie przysłowie mówi: "Nie jedź do Syczuanu, jeśli jesteś młody"... A mądrzy ludzie mówią, że 15-godzinna droga z Xi'anu, dawnej stolicy Chin, do Chengdu, stolicy regionu Syczuan, jest najpiękniejsza na ziemi. I rzeczywiście. Kiedy tylko nie przejeżdżamy przez tunele (75 proc. trasy), oglądamy wzgórza wyglądające jak cielska śpiących smoków porośnięte dżunglą. A gdy zaczyna zachodzić słońce, opromieniając świat czerwienią, krajobraz staje się jeszcze mniej realny niczym najbardziej kiczowata pocztówka.

Tekst ukazał się w Turystyce.