O mnie

Nazywam się Kasia Boni i podróżuję od 28 lat, choć nałogowo dopiero od 6. Zaczynało się niewinnie od wakacji w Murzasichlu, zbierania jagód w lesie i zjadania ich z cukrem i mlekiem. Potem powoli przychodziły nowe miejsca - Bory Tucholskie i grzybobrania, harcerskie obozy z paprykarzem i kanapkami z żółtym serem posmarowanym dżemem wieloowocowym, wyjazdy na leśną działkę i zapach pieczonych w ognisku ziemniaków. Dalsze wyprawy zaczęły się do Amsterdamu i zachwytu ludźmi mieszkającymi na barkach. Choć równie silnie zachwycałam się kolekcją kucyków My Little Pony, które dziecko sąsiadów pożyczyło nam na 10 dni naszego pobytu w Holandii. Potem był Paryż i niezliczona ilość muzeów, Szwajcaria z perfekcyjnym fondue. W międzyczasie w Murzasichlu pojawiła się góralka, która razem z mężem Włochem otworzyła pizzerię - wtedy na pewno najlepszą w Polsce. A ja zaczęłam trochę częściej jeździć do Włoch - Toskania (prosty makaron z kurżetkami), Rzym (smażone kwiaty cukinii nadziewane anochois), Wenecja (pierwsza mrożona kawa).

A potem było już z górki. Licealne wypady do Pragi, wspólne kajaki, warsztaty nad polskimi jeziorami, Nowy Jork, który na chwilę mnie zaczarował. Wyciągnięcie namiotu i zwiedzanie Hiszpanii, Portugalii. Izrael z pierwszą pustynią i miętową herbatą. Przyszły studia i cudowne trzymiesięczne wakacje. Zaplanowałam wyjazd do Nowego Jorku, ale zbyt niezdarnie i nieporadnie, żeby mógł się naprawdę wydarzyć. I nagle okazało się, że mam te moje cudowne wakacje, ale nie mam co robić. Tak wylądowałam w Azji. Od tego czasu, co roku jeżdżę do Azji na półtora, dwa, trzy miesiące – na ile się da. Od niedawna nie muszę przejmować się rytmem studencko-wakacyjnym. Skończyłam dwa kierunki, pożegnałam się ze studiami, zostawiłam pracę. I mogę jeździć kiedy chcę. Mam zamiar to wykorzystać.

Interactive Map by iMapBuilder

Bristol

Bristol. Mosty pomosty.
Woda przynosiła różne historie, np. rozbitka Selkrika uratowanego po czterech latach spędzonych samotnie na wyspie. W The Llandoger Trow, najstarszej bristolskiej tawernie, uważnie wysłuchał jej Daniel Defoe, autor "Robinsona Crusoe". Żeby dostać się do tawerny, trzeba odbić trochę w głąb King Street. Za progiem czeka świat piratów, gdzie ciężkie od piwa kufle stukają w dębowy blat, a przez grube szkło wpada rozrzedzone światło.
Tekst ukazał się w Turystyce - sobotnim dodatku do Gazety Wyborczej.

Syczuan

Wędrówki po Chinach - Syczuan. Z brokatowego miasta na Złoty Szczyt.

Znane chińskie przysłowie mówi: "Nie jedź do Syczuanu, jeśli jesteś młody"... A mądrzy ludzie mówią, że 15-godzinna droga z Xi'anu, dawnej stolicy Chin, do Chengdu, stolicy regionu Syczuan, jest najpiękniejsza na ziemi. I rzeczywiście. Kiedy tylko nie przejeżdżamy przez tunele (75 proc. trasy), oglądamy wzgórza wyglądające jak cielska śpiących smoków porośnięte dżunglą. A gdy zaczyna zachodzić słońce, opromieniając świat czerwienią, krajobraz staje się jeszcze mniej realny niczym najbardziej kiczowata pocztówka.

Tekst ukazał się w Turystyce.

Londyn

Spacery po Londynie - Mayfair. Dyskretny urok arystokracji

W Mayfair można znaleźć trochę natury w zgrabnych opakowaniach. Są tu piękne ogrody i parki ujęte w ramy kutych ogrodzeń, ale, po angielsku, zostawione sobie. Są oblegane przez biznesmenów, którzy w słoneczne dni (których w Londynie wbrew pozorom wcale nie brakuje, w Madrycie roczne opady są znacznie większe) w porze lunchu wychodzą z biur, kupują podgrzewane kanapki z sałatą, serem i suszonymi pomidorami, i z kubkiem mlecznej kawy siadają na trawie na przyspieszony piknik. Pamiętam, że kiedy byłam pierwszy raz w Londynie, największe wrażenie zrobił na mnie widok panów w garniturach i pań w garsonkach siedzących na trawie, czytających gazety, pogryzających kanapki i zdobywających słoneczne piegi.

Tekst ukazał się w Turystyce.

Walia

Walia. Croeso y Cymru.

Gdy wychodzę z dworca prosto na rozgrzaną popołudniowym słońcem ulicę, słyszę charakterystyczny skrzek: iik, iik. Choć jeszcze nie widzę i nie czuję morza, mewy już zdradzają jego obecność.

Do niedawna nadbrzeże w walijskiej stolicy Cardiff nie nadawało się na spacery. Liczne doki wcinały się głęboko w miasto, torami przejeżdżały w ciągu minuty dwa pociągi pełne węgla, powietrze było duszne od dymu i pyłu.

Tekst o Walii w Turystyce.

Hong Kong

Hongkong na zakupach.

W 1842 roku brytyjscy dżentelmeni objęli w posiadanie wyspę ze skalistym brzegiem, zieloną górą w centrum i kilkoma drewnianymi domkami rybaków. 

Nic nie zapowiadało, że miejsce  to stanie się finansowo-handlową stolicą świata z wieżowcami kłującymi niebo, japońskimi turystami zadzierającymi głowy i aparaty do góry i mekką zakupoholików. 

Tekst ukazał się we Voyage.

Reszel

Reszel. Polskie cittaslow.

Mieliśmy plan idealny - uciec jak najdalej z Warszawy, w której nawet w weekend nie udaje nam się uciec od pracy. Przestać pędzić, pobyć ze sobą, a nie z komputerem i pocztą elektroniczną. Zobaczyć coś nowego, zwolnić, odpocząć, nic nie robić, nabrać sił na bieg przez życie. I wtedy usłyszałam o Reszlu, należącym do stowarzyszenia cittaslow. Włosko-angielska zbitka słów, znaczy powolne miasto, czyli wolne od stresu, chaosu i bezładnej bieganiny, którego mieszkańcy nie śpieszą się i delektują życiem.

Tekst ukazał się w Turystyce.

Malezja

Malezja.Wakacje na wyspach

Zatrzymujemy się kilka metrów od brzegu i z łódki skaczemy do wody. Odgłosy z zewnątrz stają się odległe i przytłumione, naokoło niebiesko. I nagle ryby - tysiące, mniejszych, większych i jeszcze większych, czerwonych, szarych, żółtych, brązowych, zielonych, nakrapianych, paskowanych... Pomiędzy parzydełkami ukwiału schował się mały Nemo, a trochę większy błazenek pływa dokoła niego, jakby go pilnował. W piasku zagrzebują się płaszczki. Na zapiaszczonym kamieniu coś zaczyna się ruszać - to ośmiornica, która przed chwilą idealnie zlewała się z podłożem. W dole wielkie kolorowe talerze rafy koralowej, przy nich muszle wielkości piłki plażowej - gdy ktoś nad nimi przepływa, zamykają się, wystawiając na zewnątrz niebieskie albo fioletowe fragmenty. 

(Turystyka)

Rzym

Rzym w sześciu odsłonach.

Gdy w sercu Forum Romanum rozwarła się buchająca ogniem czeluść, bohaterski Marek Kurcjusz poświęcił życie, skacząc w otchłań i czyniąc miasto nieśmiertelnym. Właśnie dlatego niektórzy uważają, że Rzym jest Wiecznym Miastem. Ja jednak myślę, że Rzym jest wieczny, bo czerpie sam z siebie. Kolejne jego warstwy budowane były na fundamentach poprzednich. Rzym stał się mistrzem przemieniania starego w nowe, wykorzystywania, adaptowania. Dlatego jest samowystarczalny - wieczny.

Tekst z sobotniego dodatku Gazety Wyborczej Turystka.